لوگو دکتر نجفی توانا
پدوفیلیا چیست؟

پدوفیلیا یا میل جنسی به کودکان

امتیاز بده

پدوفیلیا یا میل جنسی به کودکان، اختلالی است که برخی بزرگسالان به کودکان زیر سن بلوغ (معمولاً زیر ۱۳ سال) دارند و نیاز به درمان دارد. معمولاً برای درمان پدوفیلیا از دارودرمانی و روش‌های مراقبتی استفاده می‌شود.پدوفیلیا چیست؟

پدوفیلیا یا پدوفیلیا (به انگلیسی: pedophilia)، اختلال روانی-جنسی است که در آن بزرگسالان به کودکان زیر ۱۳ سال تمایلات جنسی پیدا می‌کنند. این بیماری با علاقه جنسی به کودکان زیر سن بلوغ یا تلاش برای انجام اعمال جنسی با آنها مشخص می‌شود. برخی افراد فقط به دختران، برخی به پسران و تعدادی به هر دو جنسیت جذب می‌شوند. پدوفیلیا در سراسر جهان و در همه محیط‌ها بدون در نظر گرفتن ثروت، تحصیلات و مذهب وجود دارد.

هیچ‌کس انتخاب نمی‌کند که پدوفیل باشد و اکثریت قریب به اتفاق پدوفیل‌ها هرگز از کودک سوء‌استفاده نمی‌کنند. کنترل تخیلات انسانی خارج از توان فرد است، اما همه مسئول اعمال خود هستند. هرگونه عمل جنسی با کودک ممنوع و جرم محسوب می‌شود.

اگر کودک شما به هر دلیلی مورد آزار جنسی قرار گرفت یا خود شما حس کردید تمایل جنسی به کودک دارید، در سریع‌ترین زمان به دکتر روانشناس مراجعه کنید.

علائم پدوفیلیا چیست؟

علائم پدوفیلیا چیست؟

طبق راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5)، علائم پدوفیلیا شامل موارد زیر است:

– تخیلات، خواسته‌ها یا رفتارهای جنسی مکرر و شدید شامل فعالیت جنسی با کودک زیر ۱۳ سال به مدت حداقل ۶ ماه.
– این انگیزه‌های جنسی باعث ناراحتی یا اختلال قابل توجه در زمینه‌های اجتماعی، شغلی یا سایر زمینه‌های مهم زندگی شده باشد.
– فرد پدوفیل باید حداقل ۱۶ سال سن داشته و حداقل ۵ سال از کودک مورد نظر بزرگتر باشد.

بیشتر بدانید: نشانه های شوهر همجنسگرا

نمونه‌هایی از پدوفیلیا که جرم محسوب می‌شوند

– ابراز عشق به کودکان به‌طوری‌که جنسی تلقی شود.
– اظهار نظرهای تحریک‌آمیز به کودکان.
– نشان دادن تصاویر پورنوگرافی یا اعضای جنسی به کودکان یا درخواست از آنها برای برهنه شدن.
– نوازش تحریک‌آمیز کودکان.
– لمس نواحی خصوصی بدن کودکان (ناحیه تناسلی، باسن، قفسه سینه).
– نشاندن کودکان روی پای خود هنگام نعوظ.

شیوع و عوامل پدوفیلیا

پدوفیلیا، که یکی از اختلالات روانی خطرناک است، بیشتر در میان مردان (حدود ۳ تا ۵ درصد) دیده می‌شود و در زنان کمتر است. تخمین زده می‌شود که در آمریکا حدود ۲۰ درصد کودکان مورد آزار جنسی قرار می‌گیرند. بیشتر متخلفان جنسی از دوستان خانوادگی یا بستگان هستند. کودکانی که احساس مراقبت نمی‌کنند یا تنها هستند، در معرض خطر بیشتری برای سوءاستفاده جنسی قرار دارند.

پدوفیلیا چیست؟

تشخیص پدوفیلیا

برای تشخیص پدوفیلیا، نشانه‌های مشخص باید حداقل ۶ ماه در فرد دیده شود. داشتن تخیلات مکرر، انگیزه‌های جنسی و یا رفتارهایی شامل فعالیت با کودک زیر ۱۳ سال، یکی از معیارهای تشخیص است.

درمان پدوفیلیا

اگر علائم این بیماری در اطرافیان شما وجود دارد یا فرزندتان آسیب روحی دیده است، به دکتر روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید. مراجعه به یک فرد مطمئن و باتجربه کمک زیادی به شما خواهد کرد.

پدوفیلی در زنان

اگرچه این مسئله کمتر شناخته شده است، زنان پدوفیل نیز وجود دارند و از کودکان سوءاستفاده می‌کنند. بسیاری از پسرانی که توسط زنان مسن مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند، با احساس گناه و شرمساری بزرگ می‌شوند.

پدوفیل‌ها می‌توانند زن باشند

اکثر افراد بر این باورند که پدوفیل‌ها که به کودکان کشش جنسی دارند، مرد هستند. اما این اختلال در هر دو جنس مشاهده می‌شود، اگرچه شیوع آن در مردان بیشتر است. یک مطالعه نشان داده که ۶ تا ۲۴ درصد از قربانیان آزار جنسی در دوران کودکی، از سوی زنان مورد آزار قرار گرفته‌اند. بنابراین، تصور اینکه کودکان در کنار زنان در امان هستند، اشتباه است. پدوفیل‌ها می‌توانند زن، مرد، جوان یا پیر باشند.

خطر به اشتراک گذاشتن عکس کودکان در شبکه‌های اجتماعی

این روزها به اشتراک گذاشتن عکس و فیلم کودکان در فضای مجازی رایج شده است. برخی از خانواده‌ها ناآگاهانه عکس نیمه‌برهنه کودکانشان را به اشتراک می‌گذارند، در حالی که، پدوفیل‌ها در شبکه‌های اجتماعی به دنبال طعمه‌های خود هستند. کودکان به دلیل نداشتن بلوغ فکری، ممکن است به‌راحتی قربانی شوند.

او ادامه می‌دهد: «عکس‌های نیمه‌برهنه کودکان در فضای مجازی می‌تواند پدوفیل‌ها را تحریک کند. همچنین، تنها ماندن کودکان با این افراد، ریسک ارتکاب جرم را افزایش می‌دهد.»

بعضی والدین با خصوصی کردن صفحه‌هایشان احساس امنیت می‌کنند، اما باید بدانند که پدوفیل‌ها ممکن است از نزدیک‌ترین افراد خانواده باشند. تشخیص پدوفیل‌ها کار ساده‌ای نیست، بنابراین  والدین از درج عکس نیمه‌برهنه کودکان در فضای مجازی و تنها گذاشتن آن‌ها با افراد دیگر خودداری کنند.

پدوفیل‌ها را به قانون معرفی کنید

پدوفیلی از جمله بیماری‌هایی است که مبتلایان به آن علاوه بر بیمار بودن، مجرم هم هستند و باید علاوه بر درمان، مجازات هم شوند. به خانواده‌ها توصیه می‌کنم افراد مبتلا را به مراجع قانونی معرفی کنند تا فرزندان خود و دیگران را از آسیب دور نگه‌دارند

نحوه مراقبت از کودکان در برابر پدوفیل‌ها

ما به فرزندانمان مهارت‌های مختلف زندگی را آموزش می‌دهیم، اما گاهی درباره ایمنی بدن با آن‌ها صحبت نمی‌کنیم. تحقیقات مرکز کنترل بیماری‌ها (CDC) نشان می‌دهد که از هر ۶ پسر، ۱ نفر و از هر ۴ دختر، ۱ نفر قبل از ۱۸ سالگی مورد آزار جنسی قرار می‌گیرند. بنابراین، برای آموزش مراقبت‌های جنسی به کودکان هیچ‌وقت زود نیست.  به کودکان خود حریم‌های حقیقی و مجازی را آموزش دهید تا در برابر شکارچیان مسلح باشند و فضای گفتگو در خانواده را باز و راحت نگه‌دارید.

راه‌های دیگر حفاظت از کودکان:

– درباره اعضای بدن صحبت کنید و نام‌های آناتومیک صحیح را به کودکان بیاموزید.
– به آن‌ها درباره حریم خصوصی بدن و مرزها آموزش دهید و بگویید که از ۲ تا ۳ سالگی هیچ‌کس به‌جز والدین اجازه دیدن یا لمس مناطق خصوصی آن‌ها را ندارد.
– قوانین حفظ حریم خصوصی را برای همه افراد، حتی اعضای خانواده و دوستان، توضیح دهید.
– هرگز کودکتان را مجبور نکنید کسی را برخلاف میلش در آغوش بگیرد یا ببوسد.
– به کودکتان یاد دهید چگونه از بدن خود دفاع کند.
– دوست خوبی برای کودکتان باشید و همیشه در دسترس باشید.
– اگر کودکتان مورد آزار جنسی قرار گرفت، آن را جدی بگیرید و او را سرزنش نکنید.

همیشه به کودک خود بگویید که اگر چیزی در مورد ایمنی بدن یا اسرار بدن به شما بگوید، دچار مشکل نمی‌شود. از او برای گفتن این مسئله مهم تشکر کنید و حمایت کنید. هیچ تضمینی برای محافظت کامل از کودکان در برابر پدوفیلیا وجود ندارد، اما با آموزش و توانمندسازی آن‌ها، می‌توان تا حدی از آن‌ها محافظت کرد.

افراد مستعد برای سوءاستفاده جنسی از کودکان

بیشتر کودک‌آزاران، افرادی هستند که کودک را می‌شناسند؛ مانند همسایه، معلم، مربی، عضو روحانیت، مربی موسیقی یا پرستار کودک. اعضای خانواده نیز ممکن است شکارچیان جنسی باشند.

پدوفیلیا نیاز به درمان جدی دارد و آگاهی و مشاوره می‌تواند در پیشگیری و درمان این اختلال مؤثر باشد.

بیشتر بدانید: انحراف جنسی چیست و انواع آن کدام است؟

شناخت مشخصات افراد مبتلا به پدوفیلی

هر کسی ممکن است به نظر برسد که پدوفیل است، اما بیشتر پدوفیل‌ها مرد هستند، صرف نظر از اینکه قربانیانشان پسر یا دختر باشند. بسیاری از شکارچیان جنسی خودشان در گذشته قربانی سوءاستفاده جسمی یا جنسی بوده‌اند. برخی نیز به اختلالات روانی مانند اختلال خلقی یا اختلال شخصیت مبتلا هستند. مردان همجنسگرا به همان اندازه مردان دگرجنس‌گرا ممکن است کودک‌آزاری کنند. زنانی که کودک‌آزاری می‌کنند، بیشتر دختران را هدف قرار می‌دهند.

رفتارهای رایج پدوفیل‌ها

پدوفیل‌ها معمولاً به اندازه بچه‌ها به بزرگسالان علاقه نشان نمی‌دهند و مشاغلی را انتخاب می‌کنند که به آنها اجازه می‌دهد در میان کودکان باشند، مانند مربی‌گری، پرستاری بچه یا کمک به عنوان همسایه. آنها ممکن است درباره کودکان طوری صحبت کنند یا با آنها رفتار کنند که انگار بزرگسال هستند و اغلب می‌گویند همه بچه‌ها را دوست دارند یا احساس می‌کنند هنوز بچه‌اند.

جلب اعتماد

پدوفیل‌ها به مرور زمان تلاش می‌کنند اعتماد والدین و کودکان را به دست بیاورند و به دوستان مورد اعتماد خانواده تبدیل شوند. آنها ممکن است به والدین پیشنهاد دهند که از کودک مراقبت کنند، او را برای خرید یا مسافرت ببرند، یا به طرق دیگر با او وقت بگذرانند. تا زمانی که اعتماد به دست نیاید، بسیاری از پدوفیل‌ها شروع به سوءاستفاده نمی‌کنند. برخی از نظرات دیگران استفاده می‌کنند تا اطمینان والدین را جلب کنند.

هدف قرار دادن کودکان آسیب‌پذیر

پدوفیل‌ها به دنبال کودکانی هستند که از حمایت عاطفی برخوردار نیستند یا در خانه توجه کافی دریافت نمی‌کنند. آنها والدین را متقاعد می‌کنند که فرزندانشان در کنار آنها ایمن هستند و به عنوان یک شخصیت «والد» برای کودک نقش ایفا می‌کنند.

استفاده از ترفندها و بازی‌ها

پدوفیل‌ها اغلب از بازی‌ها، ترفندها، فعالیت‌ها و زبان برای جلب اعتماد و فریب کودک استفاده می‌کنند. این شامل حفظ اسرار، بازی‌های جنسی، نوازش، بوسیدن، لمس کردن، قرار دادن کودک در معرض پورنوگرافی، اجبار، رشوه، چاپلوسی و حتی محبت و عشق می‌شود. این تاکتیک‌ها در نهایت برای منزوی کردن و گیج کردن کودک استفاده می‌شود.

درمان پدوفیلیا

اگرچه اکثر متخصصان تصور نمی‌کنند که احساسات پدوفیلیا قابل درمان باشد، اما درمان می‌تواند به مدیریت این احساسات کمک کند. درمان شامل روان‌درمانی طولانی مدت فردی یا گروهی و داروهایی که میل جنسی را کاهش می‌دهند، می‌شود. داروهایی مانند مدروکسی پروژسترون استات و لوپرولید سطح تستوسترون و میل جنسی را کاهش می‌دهند. داروهای ضدافسردگی موسوم به مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (SSRIs) نیز ممکن است مفید باشند.

روش‌های پیشگیری از کودک‌آزاری

1. نظارت بر فعالیت‌های فرزندتان : شرکت در زندگی فرزندتان بهترین راه برای محافظت از او در مقابل کودک‌آزاران است. با حضور در فعالیت‌های او و آشنایی با بزرگسالان مرتبط با فرزندتان، نشان دهید که والد فعالی هستید.

2. نصب دوربین مخفی : اگر نمی‌توانید همیشه حضور داشته باشید، از ابزارهای دیگر برای اطمینان از ایمنی فرزندتان استفاده کنید. یک دوربین مخفی در خانه تنظیم کنید.

3. آموزش ایمنی آنلاین : به فرزندتان بیاموزید که شکارچیان اغلب به عنوان کودکان یا نوجوانان رفتار می‌کنند تا کودکان را آنلاین فریب دهند.

4. حمایت عاطفی : زمان زیادی را با فرزندتان بگذرانید و او را از نظر عاطفی حمایت کنید تا در مقابل شکارچیان آسیب‌پذیر نباشد.

5. آموزش تشخیص لمس نامناسب : به فرزندتان بیاموزید که هیچ‌کس اجازه ندارد به نواحی خصوصی او دست بزند و او را تشویق کنید در صورت وقوع چنین اتفاقی به شما اطلاع دهد.

6. تشخیص تغییرات رفتاری : اگر متوجه تغییر رفتار در کودکتان شدید، با او صحبت کنید تا مشکل را شناسایی کنید.

تفاوت بین متجاوز جنسی و پدوفیل

متجاوز جنسی شخصی است که به جرم سوءاستفاده جنسی محکوم شده است، در حالی که پدوفیلیا یک اختلال روانی است که باعث جذب جنسی به کودکان پیش از بلوغ می‌شود. پدوفیل‌ها ممکن است مرتکب جرم نشده باشند، اما همچنان به کمک نیاز دارند تا بر اساس احساسات خود عمل نکنند. همه متجاوزان جنسی پدوفیل نیستند و همه پدوفیل‌ها جنایتکار نیستند. برخی از پدوفیل‌ها که فاقد سابقه کیفری هستند، از عمل به احساسات خودداری می‌کنند و به عنوان پدوفیل‌های با فضیلت شناخته می‌شوند.

برای گرفتن وقت مشاوره و انجام درمان پدوفیلی می توانید با مطب دکتر نجفی توانا ارتباط برقرار کنید. یکی از شاخص های مطب دکتر نجفی توانا حفظ هویت افراد و در صورت تمایل فرد پذیرش با نام مستعار امکان پذیر می باشد.

آدرس مطب:
تهران، خیابان شریعتی، بین میرداماد و ظفر، جنب پمپ بنزین ظفر، کوچه شواری، ساختمان پزشکان سینا، طبقه پنجم

تلفن های نوبت دهی : ۲۲۸۹۹۱۴۷ ۰۲۱ – ۲۲۸۹۹۱۴۸ ۰۲۱

منتظر شما هستیم

می دانم، می خواهم، اما نمی توانم!

“می دانم مشکلم چیست و می خواهم از آن رها شوم و یا درمانش کنم، و برای درمان آنها از همه روشها استفاده نموده ام با این وجود نمی توانم.”
مثلا”، وسواس شستن و یا ترسهای غیر معقول و یا عدم اعتماد بنفس و غیره . با اینکه می دانیم این رفتارها یا احساسات غیر منطقی است، با این حال قادر به رهایی و یا کنترل آنها نیستیم.
بنابراین می توان گفت بسیاری از احساسات،هیجانات،و افکار ما ریشه در ناخوداگاه دارد.اگر چه در نهایت ما مسئول اعمال خود در جامعه و در تعامل با دیگران می باشیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *